Bedrijfsovername

In de jaren dat ik in de detachering zat, jeetje het klinkt alsof het al jaren geleden is, heb ik veel dingen gezien maar een stukje in die 8 jaar was wel heel speciaal. Dit was toen ik voor een klein bedrijfje werkte in Utrecht dat werkte aan een applicatie voor een apotheek organisatie dat toen redelijk groot was. Je zou mij niet meer de namen van de mensen waar ik mee werkte moeten vragen want van alle namen zijn er 2 blijven hangen. Marjolein en Ruud. Niet dat dat er iets aan toevoegt trouwens want dit verhaal gaat niet over die twee. Maar na een paar maanden daar te hebben rondgelopen en gesproken met de mensen dan leer je de geschiedenis van de organisatie kennen.

Verder lezen


Na 8 jaar detachering

Iedereen die mij kent weet dat ik werk op opdrachtbasis via een detacheringsbedrijf. Een kleine 8 jaar geleden kwam ik via het mooie platform twitter in contact met het bedrijf Alteza BV en ben voor hun bij de opdrachtgevers aan de slag gegaan. Met een werkgebied van Eindhoven, Veenendaal, Utrecht, Amsterdam, Goes zag ik vele kilometers asfalt onder mij door gaan. Soms met 120km per uur.. vaak met 30km per uur..

Verder lezen


Gewoon werken

Ik ben op jonge leeftijd gaan werken. Een hoge opleiding en studie zat er toen niet in. Pa was begonnen aan zijn nieuwe leven en wij (de broers) bleven bij moeder. En moeder die bleef weer een beetje in het moment hangen waar zij zich kut begon te voelen. Die kreeg een relatie met de fles om haar verdriet te vergeten. Ergens vanaf de 14 jaar ben ik gaan klussen en gewoon alles wat geld opleverde gaan doen.

Verder lezen


Schulden schaamte

Ik hoorde van de week een nieuwsartikel op de radio over mensen die in de schulden zitten en door de schaamte waar ze mee lopen. Plus door het blijven aankloten om de shit  te proberen op te lossen, er alleen nog maar dieper in de schulden komen of er voor gaan vluchten. Ik heb zelf ooit in de schulden gezeten, niet een beetje maar best diep "in the hole". Ergens rond 2006/2007 kwam dit, na een reeks stomme beslissingen en acties van mijn kant, aan het licht. En ik kan nu wel naar heel veel mensen wijzen en roepen omdat dit of dat en de oorzaak als schuld bij een ander leggen, maar het is uiteindelijk je eigen verantwoordelijkheid om je centen en zaken te beheren en te controleren.

Verder lezen


Depressie, "a state of mind" of meer?

Een dikke 3 jaar geleden ben ik eens in een depressie geschoten. Opeens was alles te veel, ik hoefde niet meer en ik wilde niet meer. Ik realiseerde mij dat toen ik langs een vrachtwagen reed, zo’n convoi exceptionnel met betonpalen, en dacht ik hoef maar alleen de auto ertussen te zetten en het is gedaan. Gelukkig besefte ik nog dat ik dat de vrachtwagenchauffeur niet aan kon doen. Dat is waarschijnlijk ook een man met vrouw en kinderen zoals mijn broer.

Verder lezen


Diagnose: ADHD

Ik was altijd dat drukke kereltje dat als een motor doorging tot hij omviel. Vaak getriggerd door impulsieve acties die later meestal weer mijn leventje zouden verstoren. Thuis was er geen land met mij te bezeilen. Ook dit was vooral te merken als je een serieuze gesprekken gevoerd werden of als iemand iets wilde vertellen. Ik luisterde wel maar ondertussen in mijn hoofd was ik al aan het zoeken naar de oplossing van jouw probleem, plus nog 2 gesprekken die ik met je zou willen voeren speelden dan al af in mijn hoofd. En nee ik had het niet door dat jij eigenlijk even je verhaal kwijt wilde. Ik had niet door dat jij geen oplossing wilde maar een arm om je schouders en een luisterend oor.

Verder lezen


Van noord naar zuid

En opeens woon je in Rotterdam zuid. Niet dat ik dat perse wilde, nee dat niet maar het is er toch van gekomen. Wat is er gebeurd dan? Nou een klein jaar geleden zaten wij, mijn vriendin en ik, op de bank en kregen het idee om te gaan samenwonen. Wij hadden in het verleden er al een keer mee geoefend dus dit moest goed komen. En wij hadden er zin in en met het volle vertrouwen, gingen er vol in. Maar er was toch nog een kleine issue dat wij een beetje onderschat hebben.

Verder lezen