Van noord naar zuid

En opeens woon je in Rotterdam zuid. Niet dat ik dat perse wilde, nee dat niet maar het is er toch van gekomen. Wat is er gebeurd dan? Nou een klein jaar geleden zaten wij, mijn vriendin en ik, op de bank en kregen het idee om te gaan samenwonen. Wij hadden in het verleden er al een keer mee geoefend dus dit moest goed komen. En wij hadden er zin in en met het volle vertrouwen, gingen er vol in. Maar er was toch nog een kleine issue dat wij een beetje onderschat hebben.

Wat dan? Nou ergens in het verleden had mijn vriendin aangeboden om een dochter van een vriendin van haar te helpen. Deze was zonder woning komen te zitten en kon anders haar studie niet doen. Deze situatie die zou gaan ontstaan, 2 mensen die gaan samenwonen en dan nog er een 3e wiel erbij, niet wetende dat ik dat 3e wiel eigenlijk was, dat was dus erg door mij onderschat.

Dus opeens zit je in een stukken kleinere woning met je vriendin en een extra persoon waar ik helemaal maar dan ook helemaal geen band mee heb. Maar wat niet is kan nog komen dacht ik met mijn naïeve kop. Echter na een paar maanden was het voor mij al duidelijk dat dit een heel lang en saai liedje zou gaan worden. En omdat ik dus helemaal niet op mijn plek zat zocht ik mijn rust in werken en het verbeteren van code, studeren van nieuwe technieken. 

Een paar weken voor kerst hielden wij een gesprekje en daaruit kwam naar voren dat het eigenlijk wel beter zou zijn als wij weer ieder apart zouden gaan wonen. Wat de neuk dacht ik even en ja ik was behoorlijk op mijn pikje getrapt. Ik heb een perfecte woning, betaalbaar, groot en een goede ligging laten gaan voor dit? Deze schijnvertoning van samenwonen. Want eerlijk het samenwonen heeft geen enkele kans gekregen en is vanaf dag één al ondermijnd door externe luitjes die mij sowieso het liefst in een boom zien zitten. Dit begon al toen wij de verhuiskaarten wilden laten drukken. (Ander verhaal komt misschien nog wel eens)

Ik vroeg hoe het zat met de originele plannen die wij hadden. Dat van in een groter huis gaan wonen en zo. Hier waren opeens “issues” mee en bang voor mij en de beslissing was dus eigenlijk al genomen. Ik kon er verdomd weinig nog inbrengen. Thuiskomen was meer ergens komen waar je slaapt en eet maar mijn thuis was het vanaf die dag niet meer. En dan komt er de ontevredenheid, de kleine irritaties en frustraties wat weer resulteert dat ik dat dan onderdrukt door keihard door te werken. Dan sluit ik mijzelf op achter de laptop en hoef ik niet meer te communiceren. Dan richt ik mij op mijn eigen dingen. Beter dat dan, dan dat ik uit mijn slof schiet. Hier heeft namelijk niemand wat aan, maar door recente omstandigheden is dat punt wel bereikt. Na 8 maanden heeft de jongvolwassene die er ook woonde dus nog geen enkele woning bekeken en in mijn ogen doet ze er niet eens de moeite voor. Ze woont op een plek waar haar eten gekookt wordt, de kamer gestofzuigd en de afwas als haar was gedaan wordt incl het ophangen en opvouwen. En dat voor een micro vriendschappelijke bedrag. Ik zou het ook wel weten als ik in haar schoenen zou staan.  
Dus uiteindelijk is dit de beslissing geworden en uitgevoerd. Drama heb ik genoeg gekend in mijn leven.

Nadat ik met 2 makelaars gesproken had en ze verteld wat mijn wensen waren. En natuurlijk het laten zien wat ik zo gemiddeld verdien per maand en ik kreeg meteen een aantal woningen toegeschoven. Na een paar bezichtigingen in een wijk waar ik naar zou willen gaan verhuizen. Het moet dan maar. En nu? Nu woon ik aan het Cor Kieboomplein bij de Kuip. Prive parking en een aardig uitzicht. Ik woon er nu een paar weken en het begint mij steeds beter te bevallen. Ik ken er ondertussen de wegen nu, weet waar de winkels zijn, heb mijn hardloopschema en routes opgesteld, ben weer begonnen met hardlopen en wandelen met de camera in de buurt. De snelste methode om de omgeving te kennen toch?

En ja, eerlijk het is niet hoe ik het allemaal had willen zien lopen maar soms heb je het niet voor het kiezen en moet je er maar het beste ervan maken van de bittere situatie.

En dat, dat ga ik doen.