Vallen en opstaan.

Het leven is een reeks van vallen en opstaan. Afkloppen, even eruit lopen en doorgaan. Dit leer je al heel vroeg als je bijvoorbeeld een peutertje bent. De eerste stapjes en zo.

Ik ben een skater, ik skate graag door de stad heen zo tussen het verkeer door naar mijn bestemming. Dit vergt een hoop concentratie als je op tempo bent. Hoe staan de stoplichten, zijn er alternatieve routes, hoe druk is het enzovoort.

En soms, heel soms maak je een foute inschatting en moet je een noodstop maken. Zoiets had ik pas geleden. Ik stak over bij de blaak richting de kubuswoningen om langs het casino te gaan richting de markt. Echter kwam daar opeens een pizza scooter aan. Deze reed vol gas en eerst dacht ik dat gaat net.......dat gaat dus net NIET!! En toen was het improviseren, een snelle stop. Ik besloot parallelle break. Echter deze zette ik zo fanatiek in dat het eindigde in een met je knieën en borstkas streep trekken op het asfalt want ik gleed onderuit door te weinig wrijving.

En toch zo'n valpartij daar leer je van. Ik gleed onderuit en wist meteen dat ik hard op mijn bek zou gaan, onvermijdelijk, maar de truuk is de schade te beperken. Ik herinner me de kaken op elkaar te bijten, toen de vloer dichtbij kwam me gezicht zo te draaien dat ik niet op mijn neus en kin neer zou komen en mijn hoofd omhoog tilde. Dit leverde wel achteraf wat spierpijn op maar geen beschadiging op mijn gezicht.

En dan, dan lig je daar. Het verkeer komt eraan en als je niet snel reageert, het volk ook met de vraag, ben je gevallen? Waarop ik waarschijnlijk op antwoord, nee zo stop ik altijd. Dus hopla overeind, even alle scharnieren aan me lichaam bewegen. Hand vuist, hand recht. Even de nek testen en checken of er niets uit je zakken gekletterd is en dan alsof er niets gebeurd is, meteen doorgaan. Want eerlijk is eerlijk, het blijft voor schut als je op je muil gaat.

Uiteindelijk, toen ik arriveerde bij het terras waar ik iets zou gaan drinken, droop het bloed nog van mijn arm en de knieën zagen er ook niet fris uit, rosbief noemen ze dat in de wielrenners wereld, dus naar huis voor de stijfheid en spierpijn begint.

Voor sommige is dit meteen het punt van nooit meer skaten. Voor mij is het en kick van feeling alive en kicking. Dus ik skate gewoon door en zal heus nog vaker vallen.