Schulden schaamte

Ik hoorde van de week een nieuwsartikel op de radio over mensen die in de schulden zitten en door de schaamte waar ze mee lopen. Plus door het blijven aankloten om de shit  te proberen op te lossen, er alleen nog maar dieper in de schulden komen of er voor gaan vluchten. Ik heb zelf ooit in de schulden gezeten, niet een beetje maar best diep "in the hole". Ergens rond 2006/2007 kwam dit, na een reeks stomme beslissingen en acties van mijn kant, aan het licht. En ik kan nu wel naar heel veel mensen wijzen en roepen omdat dit of dat en de oorzaak als schuld bij een ander leggen, maar het is uiteindelijk je eigen verantwoordelijkheid om je centen en zaken te beheren en te controleren.

Goed, ik stond eind 2007 begin 2008 een 42.000 euro, exclusief de rente, in de min en dat is een lastig pakket om in te zitten. Het is deprimerend en je denkt echt dat je hier nooit meer uit gaat komen. Wat ga je doen? Wat kan je doen? Ga je aanbellen bij de schuldsanering? Ga je ergens in een hoekje zitten janken en hopen dat het weg gaat? Ga je flink aan de drank en hoopt dat morgen de wereld je de schulden vergeeft? Dat in een hoekje janken of drank dat zijn niet mijn ding. De schuldsanering dan? Nee mijn trots liet dat niet toe en trouwens, dat wat hun kunnen dat kan ik zelf ook. En dat heb ik dan ook gedaan.

Als eerste heb ik, samen met mijn erg administratieve vader even een lijst gemaakt van alle schulden die toen bekend waren en dat is een simpele optelsom. Oke een klein geluk dat ik even had was dat ik 2 weken na terugkomst van 5 jaar op Curaçao, meteen een baan gevonden had in Uden als PHP programmeur. Dus met die schuldenlijst en een basis inkomsten kon ik aan de slag. Dit had ik ook zelf kunnen doen maar met mijn vader was het gezelliger.

Als eerste was zorgen dat de basis uitgaven geminimaliseerd worden tot echt het minimale. Ik nam een kamer in Uden boven een kroeg, niet te duur en dicht bij mijn werk om zo reiskosten te besparen. Je trekt je vaste lasten van je netto salaris af en wat je overhoud is wat je kan afbetalen. En na  even puzzelen had ik een haalbare tijdlijn en plan opgezet. En dan is het tijd om naar alle schuldeisers die op de lijst staan, een brief te schrijven met uitleg hoe je het wil gaan aanpakken om je schuld bij hun af te gaan lossen. Natuurlijk moet het plan dat je presenteert realistisch en haalbaar zijn. Ik schreef 2 kleine schuldeisers dat ik eind van de maand bij het ontvangen van mijn eerste salaris het openstaand bedrag meteen ga aflossen. Dit paste precies met wat ik overhield en zo maak je meteen het lijstje wat kleiner. Dit geeft energie en hoop.

Het plan wat ik presenteerde aan de grotere schuldeisers was dat ik ze een keuze voorlegde. Ik vertelde dat zij niet de enige schuldeisers waren en als ik alles tegelijkertijd zou moeten aflossen ik maar een klein bedrag per maand zou kunnen aflossen. Of als ze tot maand x in dit jaar zouden willen wachten, ik ze met een groter bedrag per maand zou kunnen aflossen. Waarbij je het verwachte aflos bedrag meteen kan benoemen.

De reden van deze aanpak is eigenlijk simpel, je hebt nu meerdere dingen bereikt. 

  • Omdat ik, door middel van je brief, contact opnam met hun in plaas van dat ze jou moeten zoeken. Dit is bij de meeste bedrijven een omgekeerde wereld die ze niet echt kennen en heb je hiermee vaak al een streep voor.  
  • Ik gaf ook aan in de brief dat je zeker van plan bent om het openstaand bedrag te gaan af te lossen. Dus je intenties zijn dus oke. 
  • Je presenteert meteen een plan en maakt eigenlijk meteen een afspraak met ze dat als ze wachten tot die tijd ze het bedrag gepresenteerd in je plan gaan krijgen. Negen van de tien bedrijven nemen die optie. Minder administratie is goedkoper. De credits hierboven beschreven zijn nu meteen opgemaakt.  

De bal ligt nu bij hun en je hebt meestal binnen 2 dagen antwoord. 

Wat wel heel belangrijk is is dat je je echt aan de gemaakte afspraken houd. Ga je 1x de mist in dan hang je. Dus bij overmacht, neem meteen contact met ze op en leg het ze rustig uit wat er is. Ik heb zelfs een aantal betalingen mogen overslaan omdat ik door een onverwachte uitgave even krap zat. En ja het is zwaar om bepaalde dingen te moeten opgeven en bepaalde activiteiten niet meer kan doen omdat het niet te betalen is. Het is zeker kut om met een budget van 3 euro per dag te moeten eten, drinken, roken, kleding.

En je kan dan niet even tijdens de pauze bij de cafetaria je lunch kopen. Die heb je precies uitgeteld in je broodtrommel zitten. En echt iedere klus dat ik kon aannemen destijds die deed ik meteen. Iedere euro die er binnen kwam ging meteen door naar de schuld eigenaren. En gelukkig na een paar jaar was de lijst met schuldeisers geslonken tot nog maar een gigant die openstond en ik had daar een leuke regeling mee getroffen. Toen kon ik eindelijk wat ruimer gaan leven en wat gaan genieten. Eind 2012/2013 was alles afbetaald en kon ik alles achter mij laten. 

Recent kwam ik door een iets te overhaaste beslissing weer in het ondiepe water. Na de verhuizing en na het nog eens goed het opnieuw beramen van de vaste lasten zag ik dat de uitgaven en inkomsten eng dicht bij elkaar kwamen. Gelukkig heb ik nu geen schulden en zal er alles aan doen om daar niet meer in te komen. Ook nu weer eens gekeken naar wat ik nu echt nodig heb en wat niet. Bepaalde dingen konden losgelaten worden en daardoor heb ik toch weer mijn veilige buffer. En mijn situatie is natuurlijk niet als die van iedereen en iedereen zijn zaak is anders, Echter aan de andere kant van de telefoonlijn of de persoon die je brief leest is ook mens en zolang je eerlijk enrealistisch blijft en je aan de afspraken houd, kan je echt alle kanten met ze op. Wat niet werkt is dat ze je moeten zoeken. Voor het verstoppen krijg je uiteindelijk de rekening en niet de medewerking van hun.

Ook ik heb mij even geschaamd voor de schulden destijds. Gevoel van falen en mislukking is nooit leuk. Maar de schaamte was meer waarom die schuld er was en niet de schuld zelf. En je kan de schijn maar even ophouden maar uiteindelijk dan val je toch door de mand. Dit koste mij geestelijk als lichamelijk ontzettend veel energie wat je beter kan besteden aan leuke dingen. Ben gewoon eerlijk, er zijn fouten gemaakt en je zit even kut, maar je werkt eraan om het op te lossen, al is het een 10 jarenplan. En eerlijk ik was met iedere aflossing weer een stuk trotser en was blij als ik mijn salaris kreeg want dat betekende weer een stap dichterbij de verlossende aflossing.