Geloof, of geloof het niet.

Geloof zou best wel iets moois kunnen zijn, dat wil ik best geloven. Ik wil ook geloven dat mensen daar kracht uit kunnen putten. Ook dat wil ik allemaal best geloven.

Maar ik zelf geloof er niet zo in. Dit betekent niet dat ik mensen die wel geloven in een wezen dat je een vrije wil geeft en vervolgens wat regels waar je je aan moet gaan houden, niet als gelijke zie of zo, we zijn allemaal gelijk in mijn ogen. Maar goed, ik ken mensen die in verschillende goden geloven, de ene in een god die christelijk is en de andere kant een god die moslim is.

Deze twee geloven zorgen op het ogenblik voor nogal wat conversatie materiaal in de media.

Aanslag links, protest rechts, berg vluchtelingen waar geen land meer weet wat er mee aan te moeten. Groot deel van het volk bang want als je alles moet geloven is 40% van die vluchtelingen een terrorist.

In mijn jeugd hebben ze mijn geprobeerd te laten geloven in de christelijke versie van het geloof. Eigenlijk gingen we nooit naar die kerk en vertelden we oma, als we zondag s’middags daar waren, dat we wel waren geweest. Wij keken liever televisie. Dit moest natuurlijk aangepast worden toen wij direct naast oma gingen wonen. Ineens moest ik iedere zondag naar de kerk en was mijn brein al zover ontwikkeld dat ik niet meer vatbaar was voor dat gebeuren. En ja, ik geef toe ik heb het een tijdje geprobeerd maar dacht uiteindelijk dat dat hem niet ging worden.

Toch in die tijd heb ik mij verdiept in de geschiedenis van dat geloof. En potverdomme wat hebben wij ons netjes gedragen tegen andere geloven of ongelovigen. Wij stuurde overal wel een dominee en wat heilige boontjes die de boel wel even overtuigde dat het christendom het beste was. En eventueel wat geweld daarbij was toegestaan. De kerk was machtig en deed alles om die positie te houden. Geloof was niet meer het aanbidden van een god maar een druk methode om mensen in een grip te houden.

Moslims zeiden mij in mijn jeugd mij weinig, ik kende er namelijk geen, maar dat is later helemaal bijgedraaid toen ik met 3 jongens en een dame in een woning woonde tijdens en na mijn scheiding.

Maar even terug naar het christendom, ik kende iemand die in een dorpje een leuke zaak had. Dit dorpje was erg katholiek en op zondag mocht je echt niet werken. De man hield zich hieraan en alles was goed. Tot er een levering kwam, deze kwam uit Duitsland en de wagen had pech gehad onderweg. De man kwam dus op zondag aan en hoopte dat hij snel weer terug naar huis kon om nog een avond met zijn gezin te spenderen. De eigenaar van die zaak heeft die ochtend mee geholpen met het lossen. De vracht moet toch naar binnen. Dit had iemand gezien en vertelde dat tegen de dominee. Vanaf die ochtend kwam niemand van het dorp meer in zijn winkel. Ze gingen een dorp of stad verder wel halen. Gesprek met de dominee mocht niet meer baten. De zaak van de man is over de kop gegaan en werkt nu in een fabriek. Dit is dan nog niet zo heel lang geleden gebeurd (*1989/1999 maar wat is lang) en dan vraag ik mij af wat heeft dat met het geloof nog te maken?

Ik kende vroeger iemand die als Jehova’s Getuige opgroeide, ook zo’n helder geloof.. Die jongen mocht op jonge leeftijd langs de bekende deur. Mocht!! want dit doe je vrijwillig. Tenminste als je niet indirect genoemd wilt worden tijdens de mis en je met een schuldgevoel de kerk uit gaat. Je doet die week extra je best en stap je uit de commune dan kom je in een isolement terecht en je sta alleen tegenover die grote boze wereld waar je altijd over gehoord hebt dat er niet veel goeds is. Dit is omdat niemand, zelfs je ouders niet, van de commune met nog contact met je mag hebben. En dit sociale isolement breekt je uiteindelijk op en je gaat terug… Goed, sommige zetten door, maar meeste breken. Dit is om die kerken en de groep groot te houden. Hoe groter de groep, hoe meer macht en hoe beter deze pressiemiddelen werken.

Maar het grootste deel is ondertussen “wijzer” en “beschaafder” geworden en geven er niet meer zoveel om wat anderen zeggen. De kerken zitten lang niet meer zo vol als vroeger en de controle zijn ze een beetje kwijt in de westerse wereld. Er zijn nog dorpjes en omgevingen waar je met de nek aangekeken wordt als je niet in de kerk komt en dit is dus eigenlijk niet zo verschillend met de islam. Ben je een ongelovige dan ben je minder. En ik weet door vrienden waar ik al 20 jaar mee om ga dat het een vreedzaam en normaal geloof is. Ja, er zijn regels waar ze zich aan houden, maar dat deden wij vroeger ook. In je zondagse pak naar de kerk, je vrouw bleef bij de kinderen en had geen inspraak. Wat de man zei was goed en zo gebeurde het.

Deze grip is er vanuit de moskee nog behoorlijk en dat kan je zien aan hoe vol ze zijn. Men is het geloof nog trouw en daar op zich is er niets mis mee, maar je stelt je op dat ogenblik wel open voor suggestie. En hij (want dat is het meestal) die je toespreekt wordt geslikt als zoete koek. Niet zelf nadenken, maar je laten leiden door het geloof. Dit verschijnsel zag je ook in de jaren ‘50 in Nederland in onze kerken. De preek gaf je moed en stof tot nadenken en inzicht met een passaat uit de bijbel erbij om het te ondersteunen.(Dus dan moet het wel goed zijn)

De mens heeft als eigenschap om in tijden van ramp, armoede en/of verdeeldheid om dan het hardst te willen geloven in iets. En dan is het heel gemakkelijk om voor een verknipte imam/dominee/pastoor en welke namen je nog meer hebt van mensen die het geloof verwoorden om daar op in te praten en zo een doel te realiseren,maar wel alles uit naam van god, dat dan weer wel. Want uit die naam, de naam van God, welke dan ook, zijn al zoveel onschuldige slachtoffers gevallen.

Conclusie,

Geloof zou best iets moois kunnen zijn en ik wil ook geloven dat dit de allereerste bedoeling was toen de mensheid er mee begon. Maar op het ogenblik zijn het vooral instituten met een dikke muur erom heen. En zodra je aan hun muurtje komt heb je het gedaan. En het ene geloof reageert eenmaal feller dan de andere. Dat was vroeger ook met het christendom zo terwijl dat de lammetjes zijn geworden onder de groepen van geloof.

En ik snap het wel, het is natuurlijk onmogelijk om als gelovige in de ene God de andere te erkennen of te accepteren. Want er kan maar 1 God zijn in onze huidige geloof-stelsels en dan zou je je eigen God weer niet erkennen als de enige. En dat kan weer niet. Allemaal complexe zooi wat geëvolueerd is tot een geloof gedreven op macht en geld.

Misschien moeten we het geloof maar gewoon verbieden.