Diagnose: ADHD

Ik was altijd dat drukke kereltje dat als een motor doorging tot hij omviel. Vaak getriggerd door impulsieve acties die later meestal weer mijn leventje zouden verstoren. Thuis was er geen land met mij te bezeilen. Ook dit was vooral te merken als je een serieuze gesprekken gevoerd werden of als iemand iets wilde vertellen. Ik luisterde wel maar ondertussen in mijn hoofd was ik al aan het zoeken naar de oplossing van jouw probleem, plus nog 2 gesprekken die ik met je zou willen voeren speelden dan al af in mijn hoofd. En nee ik had het niet door dat jij eigenlijk even je verhaal kwijt wilde. Ik had niet door dat jij geen oplossing wilde maar een arm om je schouders en een luisterend oor.

En ja soms snap ik niet door dat jij met iets zat of miste ik de essentie van je gesprek. Of liet ik je niet uitpraten en was alleen en constant aan het woord. Werd ik onverwacht boos en ging uit mijn plaat of snauwde ik je af zonder enige echte reden of acteerde ik niet als de vriend zoals jij verwachte en zoals het hoorde. En stond ik niet voor je klaar terwijl je dat wel verwachte omdat ik je probleem niet zag en hield ik geen contact of vroeg hoe het met je gaat.
Een groot gedeelte van hierboven kan ik er nu redelijk verklaren.

In het verleden hebben een aantal dokters dan ook wel eens de vraag gesteld of er de diagnose ADHD ooit gegeven is en de vraag of ik de test zou willen doen. Echter dit wimpelde ik altijd af met, nee joh ben gewoon erg druk, te veel koffie en nee ik heb de hele dag al op een stoel gezeten, laat mij even springen.

Maar waarom had ik zo’n afkeer van de ADHD testen en medicaties? Nou in het verleden ben ik een keer geconfronteerd met iemand die net onder de medicatie zat. Maar de persoon die ik kende die was er niet meer. Er zat iets op de bank maar of dit een persoon of zombie was daar ben ik nu nog niet over uit. Het beeld van mensen met ADHD op medicatie was nogal verstoord hierdoor. Ik weigerde dan daarom ook iedere behandeling of wat er ook mee te maken had. Rot op was het standaard antwoord van mij.

En nu?, ik ben wat ouder en ook wat wijzer geworden. Ik heb wat gesprekken gehad met mensen die het labeltje ADHD hebben gekregen en de medicatie gebruiken. Deze mensen komen gewoon mee in het normale leven, goede baan en gezin. De meeste zeggen zelfs dat ze niet meer terug willen naar die chaos in hun hoofd. Dit alles zette mij wel aan het denken. Want ben ik niet de dief van mijn eigen geluk en rust in mijn hoofd doordat ik maar vast hield aan dat stukje wat ik had gezien.

Ik ben naar de huisarts gegaan en een verwijsbrief gekregen naar ADHDCentraal. De eerste dag was spannend want je weet niet wat er gaat gebeuren en wat de uitslag zou zijn. De grote dag kwam en ik moest er smorgens mij melden. Ik werd heel hartelijk ontvangen en voelde mij redelijk op mijn gemak. Dan de 1e gesprek waarbij ze het vooral hebben over de papieren die je hebt moeten invullen. Daarna een iets dieper gaand gesprek over mijzelf en hoe ik mijn leven heb geleefd tot zover. Daarna een computer test die op zich heel gemakkelijk klinkt maar zodra je er mee bezig bent en helemaal opgaat in het focus houden op wat je ziet en wat je erop moet doen.

Ik heb dus die testen gedaan en de gesprekken gehad en alles boven de 4 wordt gezien als potentiële ADD/ADHD-er. Ik scoorde een 9 van de 9 op hyperactiviteit en een 7 van de 9 op concentratie/focus en in 15 minuten maak ik blijkbaar 7000 microbewegingen met hoofd en ogen.
Afgesproken was dat ik een dosis medicatie zou krijgen en na een uurtje mocht ik weer die computer test doen. En als je de resultaten naast elkaar legt… WAUW wat een verschil.  En met een paar doosjes Methylfenidaat opweg naar huis met de instructies om deze 3x per dag er een bepaalde dosis van te nemen. En merk ik iets? De eerste dagen waren een beetje onwerkelijk en een beetje raar en het leek alsof ik zwaar aan de drugs zat. Volgens mij heb ik een eenhoorn over de A16 zien rennen, echter toen ik weer keek was ze weg.

Maar nu? Een paar weken later? Voor mijn gevoel is er niets veel veranderd. Ik val wat in gewicht af en omdat  ik toch al niet uit een zware massa besta, betekend dit dus dat wat ik kwijt raak, dat zie je meteen terug als er ongezond uitzien. Verder ben ik vooral moe of eerder kapot in de avond zo rond 21:00 uur, terwijl ik normaal wel rond een uur of twaalf richting bed ging. Het belangrijkste is dat ik wat gerichter kan denken zonder af te dwalen en ik hang wat minder in het verleden. 

 

In de omgeving zeggen ze dat ik soms wat rustiger praat terwijl anderen zeggen heb jij je pilletjes wel op Thiebosch want je bent weer erg aanwezig. Ik weet dus niet wat ik ervan moet vinden van dit alles op het ogenblik. Ik slik de medicatie netjes en optijd maar ik merk niet dat wat ik verwacht had. Dat waar iedereen het over heeft, de structuur en de rust, dat is niet iets wat ik nu ervaar. Het enige wat ik ervaar is dat ik in de avond op tijd in mijn nest lig. 

Ach over een paar weken heb ik weer een afspraak met de dokter en dan zal ik toch wel een aantal vragen klaar hebben liggen voor ze en hoop op de juiste antwoorden.

Tot dan ploeteren wij maar door en hopen op het beste.