Demoscene

Toen ik een jong broekie was, nog maar net droog achter de oren en ik ontdekte de Commodore 64 die in het voormalige V&D warenhuis. Deze was geplaatst in een vitrine zo dat je er mee kon spelen. Spelen als in je zag het blauwe scherm met de melding hoeveel bytes er nog vrij waren. Ik stond te kijken hoe 2 jongens druk bezig waren met een programma in te typen. Ik keek over de schouders mee en grote gedeelte van de "code" snapte ik gewoon.

Al snel ging ik dus op 12 jarige leeftijd naar de bibliotheek om te zoeken naar meer voorbeelden van code en hoe deze te behandelen. Ik raakte geobsedeerd erdoor. Zelfs nu, 36 jaar later, ken ik de meeste registers en methodes van toen nog uit mijn hoofd. Ik leerde voornamelijk door te kijken in het geheugen van de computer als het programma was geladen. Dit kon een spel zijn maar ook een "demo".  Wat een demo is leg ik later uit. Door te kijken in de codes leerde je nieuwe technieken om je eigen programma's nog beter te maken. Zo ontwikkelde ik een goede analytisch vermogen en inzicht in het herkennen van data structuren of stukjes code.

Echter er was toen nog geen internet en het verkrijgen van software was, tja nou ja. eeh dat ging anders. Dit ging eigenlijk op 3 manieren,

1 - je wisselde wat met je vrienden uit als zij software hadden, je was snel klaar en je was beperkt in wat je met je computer kon doen,

2 - je ging naar een copy-party. Deze werden regelmatig georganiseerd door computer groepjes en organisaties. Ik ging vaak met mijn maten naar de WCC. (Waalwijkse Computer Club, ja echt.) Daar kwamen dan andere mensen en je nam je commodore mee en heel veel lege diskettes. En eigenlijk kopieerde je alles wat je tegenkwam. De buit inspecteerde je later thuis wel.

3 - Je zorgt ervoor dat je wat skills ontwikkelde en joinde een computer groepje dat demo's schrijft of kopieerbeveiligingen verwijderde of trainers maakte zodat je onbeperkt aantal levens had. Dit was je ultieme manier om aan software te komen.

4 - (bonus) je kon het ook kopen... maar eerlijk ik heb op de c64 of amiga nog geen cent neergelegd voor software.

Het krijgen van software kwam toen destijds niet zomaar uit de lucht vallen. Ik ging snel van optie 1 naar 2 en via 2 naar 3. Na vele experimenten en leuke stukjes code te hebben geschreven kwam ik uiteindelijk terecht bij een groep met de naam Desire en mijn handle was Riox.

Zon groep was natuurlijk heel leuk en sociaal om met elkaar een product te maken en die te laten zien aan anderen van hoe goed je bent met je skills en hoe goed de groep is.

Een beetje demo bestaat uit 3 grote elementen, een lekker muziekje dat swingt, wat leuke graphics en het programma zelf. Desire bestond dus uit een aantal mensen die ieder goed waren in hun eigen ding. Zo hadden wij Ratbone, Fabian en nog wat muzikanten die voor het geluid zorgde. Sasha, Mr Evil en Guy Frost en ikzelf en nog een paar jongens waren de programmeurs en dan had je de afdeling design en visuals. Hier werden de tekeningen die gebruikt worden in de demo gemaakt door ThD, Facet en nog vele andere teken artiesten.

Verder had je nog de “swappers” en “organisers”. Deze swappers wisselde de nieuwste software en demo’s met andere groepen. Zo werden wij altijd goed voorzien van demos om zo aan inspiratie te komen en deze swappers zorgden er ook voor dat onze demo’s de wereld in gingen. Echt wat is het leven nu gemakkelijk geworden met het internet.

Ramon B5 kreeg soms op een goede dag wel 5 pakketjes binnen. Samengebonden 3.5” disks in een envelop en dan nog eens aan Ramon B5/Desire geadresseerd. En je weet het al he, soms duurde het 3 dagen voor je post terug had. Soms waren de ingezonden stapels te dik voor een brievenbus.  Zo namen wij onze taken erg serieus en werkte rustig tot 3:00 door om een demo af te krijgen voor het weekend of hele lange telefoongesprekken waarbij je samen door een routine gaat om hem nog beter te krijgen. Zo werd ik graag uitgedaagd door Ramon B5, die dan tijdens het showen van een demo  waarbij ik in zag in hoe ze een effect hadden gerealiseerd zei, nee dat lukt je niet man. De volgende ochtend keek ik dan vaak naar mijn eigen code en had ik een concept liggen.

En waarom maak je een demo waarbij je veel tijd steekt en er meestal niets aan verdient. Nou voor de credits. Voor het breken van records, voor het laten zien hoe goed je groep is met de computer. Voor de x-parties. Dit zijn de copy parties zoals wij nu lan-parties hebben. Echter om het interessant te maken werden er competities georganiseerd voor de scene-groepen die daar op afkomen. Vaak werkte je weken aan een concept dat je binnen de 4 muren hield. Dat dan ook 100% perfect is gemaakt en dan leverde je dat in op de competitie. Op een groot scherm werden de demo's afgespeeld en dan was het verrassingseffect vaak spannend. Vinden ze je demo leuk of blijft het stil. En bij de uitslag als je in de top 3 stond dan kreeg je een kleine geldprijs. Klein is eigenlijk relatief, want soms kon je 250 gulden ontvangen wat voor 18 jarige pubers weer veel is.

Dit waren leuke tijden en het mooie is dat de groep Desire nu nog steeds actief is in de scene. Zelf heb ik niet meer de tijd of energie om nog echt actief achter de Amiga of de C64 te kruipen om er iets moois op te maken. Maar ik kijk vanaf de bank mee naar de gave demo's die zich daar vormen.