De veganist

Je kent ze wel de mensen die gekozen hebben om hun leven wat uitdagender te maken dan dat het al is en besluiten compleet veganistisch door het leven heen te gaan. Zelf ken ik er ook een paar en neem af en toe een kijkje in hun leven.

Er zijn wat puntjes die mij zijn opgevallen bij deze mensen die deze keuze hebben gemaakt. Wat mij vooral is opgevallen is dat deze mensen verwachten dat iedereen in hun omgeving net zo enthousiast mee gaat in hun keuze. En zo verwacht dat iedereen op elk moment zijn leven aanpast want de veganist heeft weer iets te zeggen.

Als voorbeeld het was zomer en er was een bedrijfsbarbecue. Iedereen enthousiast en heeft er zin in. Meteen komt de veganist met nou ik doe hier niet aan mee dat cremeren van vlees en consumeren als beesten. Ik ben daar te goed voor. De laatste zin wordt niet uitgesproken maar hij straalde het wel uit.  Van mij kreeg hij de reactie dat ik sowieso niet op hem gerekend had voor de bbq. Omdat je veganist bent dus wij zijn het eens. Top, gaat een gezellige barbeque worden. Tja met die uitspraak was de werksfeer ook meteen somberder dan dat ie al was, voordeel is wel dat ik dat gezever niet meer hoef aan te horen. Hij heeft nooit meer iets gezegd. Maar hey, ik kom er om mijn geld te verdienen, niet om vrienden te maken.

Zo keek ik eens in de reacties op een Facebook post van een jonge veganistische dame die haar bejaarde oma mee nam naar de visboer. Niet omdat de dame daarvoor koos, oma at al heel haar leven een visje op woensdag. Door de ouderdom had ze dit al een tijd niet meer gedaan en toen kleindochter haar meenam, was haar dag een dag met een gouden randje.

Trots plaatste ze een foto en de tekst, samen met oma naar de visboer.

Haar mede-veganisten die ze in haar vriendengroep had zitten lieten geen spaander van haar heel. Je moet mensen niet naar zo’n vissen beul brengen. Alsof jij je bejaarde oma jouw levenskeuze moet opleggen. Oma heeft er gelukkig niets van meegekregen, maar dat gouden randje voor die jonge dame was ver te zoeken.

Toch ga ik de veganist niet over een kam scheren hoor, er is nog altijd hoop.

Want ik ken er ook een aantal die jouw keuze om niet veganistisch door het leven te gaan respecteren. Deze personen zijn ook nog eens fanatieke sporters en laten zien dat het allemaal ook wel zonder vlees, eieren en melk kan.

Zelf heb ik er wel over nagedacht, mijn vleesconsumptie was dan ook best wel extreem hoog.

Als tussendoortje een broodje biefstuk met champignons, kapsalons of drie worsten bij het avondeten. Dat is allemaal wat minder geworden. Het begon met geen vleesbeleg meer op brood en als tussendoortjes, zoals de snacks bij de lunch, te laten staan. En dan een normale portie vlees s’avonds op het bord. Hiermee heb ik de consumptie van vlees gereduceerd tot een kwart van wat het was.

Ook heb ik goede alternatieven gevonden om aan bepaalde stoffen te komen, die ik voor mijn trainingen nodig heb, om vooruitgang te boeken. Maar compleet vleesloos door het leven? Ik zou er zelf niet voor kiezen en wil er niet aan denken.