Brexit

Zoals wij allemaal ondertussen weten wilt de Britten niet meer samen spelen met de EU. Ze denken dat het allemaal beter kan zonder de EU. Hoe stom ben je als overheid, wanneer je zonder plan, vraagt aan het volk wat ze willen. En dan verbaast kijkt na de uitslag en beseft dat er een epic fail van een error is gemaakt. Er is een afslag genomen die zo goed als onmogelijk is uit te voeren.

Het begon allemaal met meneer Cameron die een belofte maakte ergens in 2015 over een referendum met de vraag of het volk wel of niet bij de EU wilt horen. Belofte maakt schuld waarvan de uitslag #brexit genoemd is. En eigenlijk zou je zeggen “piece of cake” toch? Gewoon de grenzen dicht en de regels opstellen. En daarna uitvoeren wat je wilt bereiken? Maar oh ja dit is politiek en politiek houd niet van cake en al helemaal niet van stukjes. Dus we gaan het zo complex en moeilijk maken als dat het zou kunnen. Cameron die zelf voor het blijven bij de EU was zei al meteen dit gaat niet mijn taak worden. Ik ben er vandoor. En volgens de referendum waren er genoeg mensen die voor de #brexit waren maar er was er geen een die ballen genoeg hadden om die taak op zich te nemen. Nigel Farage zou een goede kandidaat geweest zijn maar die zei, nee ik heeft bereikt wat hij wilde, goodbye my friend is het laatste wat ie zei.

Dus wie zou het dan gaan worden, wie gaat de #brexit begeleiden tot het een feit is.

En eerlijk dit kan je carriere maken of breken, meestal dat laatste. En dan heb je nog de integriteit van de persoon als deze tegen de brexit is maar het wel moet uitvoeren.

Allemaal gedoe dus en het referendum was in 2015, 2016 kregen wij een dame die tegen de brexit was, mevrouw “the dancing queen” May. En deze vroeg als eerste een beetje tijd om een plan de campagne te bedenken.

Maar kom op, dat “plan de brexit” hoeft toch niet zo moeilijk te zijn? Want ondertussen is het 2019 en zijn wij 4 jaar verder. En het nadeel van een referendum is dat er 3 partijen ontstaan. De voorstanders,  de tegenstanders en de mensen die het gewoon niet weten, boeien, willen of het anders zien. Ondertussen is er in je land, dat lang geleden een keuze heeft gemaakt, verdeeldheid gecreëerd. En door al dat lange wachten raakt het volk ook nog eens geïrriteerd. Mensen geloven er niet meer in dat dit het zou gaan worden. Het normale volk merkt dat alle aandacht, maar dan ook alle aandacht, naar de brexit gaat.

Zodat achterstandswijken nu nog meer achterstand hebben. Arme mensen die het al niet breed hadden het nu nog moeilijker hebben. Internationale bedrijven vertrekken want het is niet duidelijk wat er gaat gebeuren en of hun bedrijf wel aan de nieuwe regels kunnen voldoen. Sony verhuist zijn hoofdkantoor al naar Nederland. Zullen er meer volgen?

Het volk suggereerde een 2e referendum met dezelfde vraagstelling maar nu zou er een 75% opkomst moeten zijn. “I would have none of that, out of the question, my dear.” Was het antwoord van prime minister May. Ik heb een plan en dat gaat het helemaal worden. Ze presenteert aan haar parlement en de EU een soort hybride plan. De EU zegt, tja moet dan maar als dit is wat jullie willen. Dit plan kan je eigenlijk in een zin samenvatten: Er is geen brexit maar we doen net alsof. 2.5 jaar is hierover nagedacht.

15 januari 2019 ging het parlement kiezen of ze akkoord gaan met haar plan. Het “plan de brexit” van madam May is zo hard afgeschoten door het parlement dat het de rode Tesla in de ruimte al voorbij is. Wat ze wel op haar haar naam kan schrijven is dat ze de grootste nederlaag ooit uitgedeeld in de geschiedenis van het parlement heeft gekregen. En dat is ook wat gezien de geschiedenis een hele lange tijd terug gaat.

En zo zijn wij, de EU en de UK weer terug naar waar ze waren in 2015.

Er is geen plan en het gaat waarschijnlijk een harde brexit worden.Nog een paar dagen wachten.