Bedrijfsovername

In de jaren dat ik in de detachering zat, jeetje het klinkt alsof het al jaren geleden is, heb ik veel dingen gezien maar een stukje in die 8 jaar was wel heel speciaal. Dit was toen ik voor een klein bedrijfje werkte in Utrecht dat werkte aan een applicatie voor een apotheek organisatie dat toen redelijk groot was. Je zou mij niet meer de namen van de mensen waar ik mee werkte moeten vragen want van alle namen zijn er 2 blijven hangen. Marjolein en Ruud. Niet dat dat er iets aan toevoegt trouwens want dit verhaal gaat niet over die twee. Maar na een paar maanden daar te hebben rondgelopen en gesproken met de mensen dan leer je de geschiedenis van de organisatie kennen.

Het kleine bedrijfje is ontstaan door twee personen die samen met een paar programmeurs bij een groter bedrijf vertrokken en deze applicatie zelf gingen ontwikkelen. Dit was natuurlijk een smerig spelletje om je klant van je baas af te pakken en daarmee kwaad bloed zet. Echter dit was allemaal zo juridisch dichtgetimmert dat de "moederbedrijf" er weinig meer aan kon doen dan het te accepteren en richten op andere zaken.

Tijdens de ontwikkelingen zijn de twee directeuren druk bezig geweest om de applicatie aan eventueel andere apotheek bedrijven te verkopen. Maar dit viel tegen en de verwachte inkomsten bleven uit. Nog erger omdat er vertraging was opgelopen met het ontwikkelen van de applicatie, dat is iets daar kan je de klok op gelijkzetten dat dit gebeurt net als bij een bouwproject altijd iets duurder is of het duurt net iets langer, betaalde de enige cliënt die ze hadden niet uit. De bankrekening liep niet op maar leeg. Dit zorgde voor spanningen op de werkvloer dat uiteindelijk merkbaar was in het hele bedrijf. 

Na de zoveelste escalatie besloten de twee aandeelhouders niet meer samen te praten en opeens staan er twee kapiteins aan het wiel. Dit is natuurlijk een absurde situatie en de achterklap leefde hoogtij. Vuile was hier, moddergooi daar, nee dit was soms 8 uur soap.

Tot er op een woensdagochtend iets na 10 uur, stappen er 2 mannen het kantoor binnen. Eentje, donkerblauwe broek, blauwe blouse, hemdje eronder, scheiding links en zwarte schoenen, erg zakelijk en de andere zwarte broek, witte shirt en krullen, stuk jonger vraagt wie er de baas is hier. Wij wezen Marjolein aan als bazin want die had toch ook wel de broek aan en bepaalde hoe alles liep. De twee mannen stappen met haar een spreekruimte in en na 5 minuten komen ze alle drie naar buiten.

Heren mag ik even jullie aandacht, klonk er zowat nederig met de stem van Marjolein. Omdat dit zoiets als water zien branden kekek alle programmeurs verbaasd op en draaiden hun stoel richting de 3 personen. De oudere man doet een stap naar voren en zegt met een stem zoals alleen herr Flick dat deed bij 'allo 'allo.

"Goodmorning, from now on I am your boss. I have taken over the company and if you don't like this, there is the door."  Hij keek eens rond en hij hoopte blijkbaar echt dat er een paar zouden vertrekken maar iedereen zat stomverbaasd op zijn stoel met een wolkje "W T F is dit" erboven. 

"I don't need you as persons, I have bought the product. So there will be some changes you all are overhead" vervolgde de duitser. "Oh and I really do not like this office, from monday on you all be working in my office in Amsterdam. If you do not like this, there is the door." Hij keek nog een keer iedereen aan met een inspecterende blik en zei daarna, "goodday" en vertrok door de welbekende deur.

Nog voordat hij het parkeerterrein was afgereden werd duidelijk dat dit de eigenaar was van het bedrijf waar de programmeurs waren weggegaan met de twee bazen. 

De ene baas was ziek geworden en de duitser had een gesprek met hem gehad, toevallig toen hij een fruitmand kwam brengen, met als resultaat dat de zieke baas de aandelen zou verkopen aan hem. Dan kon hij zich op zijn gezondheid richten. Deze stress is toch niet nodig. En tegelijkertijd is bij de andere baas ook een gesprek geweest over de cijfers van het bedrijf, verliezen en als hij zijn aandelen zou verkopen toch nog een klein extraatje zou krijgen en niet meer met die andere lul te hoeven praten. Zo is de grote baas aan alle aandelen gekomen. Een programmeur zei, ik ga niet terug naar Amsterdam, bood zijn ontslag aan en vertrok.

Vrijdagmiddag stopte er een hele grote verhuiswagen voor het kantoor. Er kwamen een aantal mannen uit en deze haalde het kantoor leeg. En echt in 30 minuten waren alle bureaus, computers, hardware, koffiemachine en zelfs de bekabeling van het netwerk van de muur af. 

Dit voelde een beetje alsof je in een politiefilm zit waarbij er op de ene scène nog een kantoor bestaat en bij het volgende bezoekje van de rechercheurs het weer lijkt alsof het er nooit had gezeten. En maandag kwam ik aan op het nieuwe kantoor na een 40 minuten extra in de auto moet zitten om op kantoor en later nog eens om thuis te komen. Echt ik was onder de indruk maar het netwerk was gewoon compleet geïntegreerd met het netwerk van het nieuwe bedrijf. Alles werkte perfect of op sommige dingen zelfs beter. De man wist wel van aanpakken. Al snel bleek dat het iedereen zo moeilijk mogelijk werd gemaakt en dat mijn contract niet verlengd zou worden en ik mijn tijd daar maar moest uitzitten met bugjes oplossen. Dus erg vond ik het niet toen mijn contract klaar was en ik bij een ander bedrijf kon gaan werken. 

Dit was wel een van de raarste dingen die ik heb meegemaakt tijdens het rondhoppen van opdrachten.